บทความและภาพประกอบ: kwanchai
|
 |
บันทึกของนกหงส์หยก 28 ตัว
- ...2545 อยู่ในกรงรวมของโรงเรียน มีเด็กนักเรียนมาดูเราบ่อยๆ บอกว่าเราสีสวย
- โรงเรียนปิดเทอม คนให้อาหารหายไป นักเรียนหายไป หิวน้ำ อาหารหมด หิวน้ำ น้ำหมด
- นักเรียนเอาอาหารมาให้ ข้าวสารนี่ .......ข้าวสารสีขาว กินไม่เป็น ยังคงหิว หิวมากด้วย คนดูแลหายไปไหน ทำไมไม่มาดูเลย น้ำก็ไม่มี เพื่อนเราบางตัวเริ่มคอตก หล่นลงไปจากคอน
บันทึกของนกหงส์หยก 11 ตัว
- เหลือกันอยู่เท่านี้บนคอน นอกนั้นนอนอยู่พื้นกรงบ้าง ห้อยอยู่บ้าง น่าเศร้าจริง คนดูแลยังคงหายไป เอ ทำยังไงดี จะออกจากกรงก็ออกไม่ได้ ข้าวสารก็กินไม่เป็น น้ำก็หมด แล้ว หิว ๆๆๆๆๆๆๆ หิวๆๆๆๆๆๆๆๆไม่นานคงตายแน่ๆ เลยเรา ใครก็ได้ ช่วยด้วยๆๆๆๆๆๆๆ
- มีเด็กคนหนึ่งกับผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งผลักประตูรั้วเข้ามา พอเห็นพวกเรา พวกเขาส่งเสียงกันใหญ่ ดูตกใจ แต่พวกเราดีใจ มีคนเห็นแล้ว เริ่มมีความหวัง
- พวกเขากลับออกไป กลับมาใหม่ถือลังกระดาษ เขาจับพวกเราลงลัง จะเอาไปไหน ตกใจๆๆๆๆ แต่ไม่มีแรงเลย อยู่นิ่งๆ ดีกว่า..
- พวกเรามาอยู่ในกรงใหม่แล้ว มีอาหารเป็นเมล็ดแบบเดิม มีน้ำด้วย กินเลย ไม่ตายแล้ว
- สงสัยจังเลย โรงเรียนเลี้ยงเรา แล้วไงไม่ดูแล ขังแล้วปล่อยให้อด ให้ตายไปเลยหรือ ลืมไปรึไง พวกเราก็ชีวิตเหมือนกันนะ หรือรู้คุณค่าเฉพาะชีวิตตัวเอง เป็นไปได้ไง
ต่อมา.....
- เอ อยู่กันกรงละ 2 ตัว กรงเล็กเกินไปไหมนี่ ไม่ชินเลย บินก็ไม่ได้ เขาคงไม่รู้มั๊ง พวกเรา อยากบิน งั้นเกาะคอนไปก่อนแล้วกัน ดีที่ยังไม่ตาย
พฤษภาคม 2550
5 ปีแล้ว พวกเราอยู่ที่นี่ กรงเล็กไปหน่อย
- วันนี้พวกเขายกกรงพวกเราทั้ง 5 กรงเข้าไปในห้อง พวกเขาจับพวกเราใส่กรงใหญ่ แล้วยกกลับมาไว้ที่เดิม เย้ เย้ ได้เจอกันอีกแล้วพวกเรา เอตัวนั้น เพื่อนเก่าเรา แต่ดูท่าแปลกๆ เข้าไปจิกเลยดีไหม ก็ไม่คุ้นเหมือนเดิมนี่นะ พอดีกว่า
- พวกเราแข็งแรงมากขึ้น การบินไปมาในกรงใหญ่มันดีอย่างนี้เอง รู้สึกดีจริง ด้านโน้นมีของเล่น ด้านนี้มีกิ่งไม้ไว้จิกเล่น แล้วยังปีนขึ้นลงได้สูงๆ ได้ตีปีกพรับๆด้วย
แต่ใต้กรงมีนกเขา นกกระจอก นกเอี้ยง นกกางเขน นกเล็กๆ มากินเศษอาหาร สลับกันมากันไป โดดไปมาดูน่าสนุกสนาน บางที่ก็มาตัวเดียว บางทีก็พาเพื่อนมา ดูมีอิสระ มีชีวิตและนำพาชีวิตของตนเองไปได้
เห็นท้องฟ้าสวย ดวงอาทิตย์ขึ้นตก ไล่จิกเหยื่อเอง หาเพื่อน หาคู่เอง ดูชีวิตมีคุณค่ากว่าพวกเราในกรงแยะเลย แล้วทำไมพวกเราต้องมาอยู่ในนี้ ทำไม ทำไม ทำไม ชีวิตของพวกเราหายไปไหน.........
|
