วันอาทิตย์ที่สดใส ผมเห็นอะไรบางอย่างมาเกาะที่ระเบียงห้อง มันร้องแก็งๆ สีเหลืองปีกเทาแก้มสีส้มดูแปลกตา ผมเอื้อมมือไปจับ มันไม่หนีไปไหน ผมมองที่เท้ามันมีแผลค่อนข้างใหญ่มีเลือดไหลออกมาเป็นลิ่มๆ ผมเอาเข้าห้องผมทำแผล ไปซื้อกรงพร้อมอาหารนกทั้งๆที่ไม่รู้ว่านกอะไร บอกคนขายว่ามันเป็นนกแก้ว
จากวันนั้นผมก็ค้นหาภาพนกตามอินเตอร์เน็ท ว่ามันเป็นนกอะไรจนรู้ว่ามันคือเจ้าคอคกะเทลนั่นเอง ผมเริ่มฝึกมันด้วยความกลัวอย่างเงียบๆคนเดียว โดยหวังเล็กๆว่าสักวันหนึ่งมันจะมาเกาะบ่าคลอเคลียบกับผมบ้าง
เปล่าเลย มันขู่ มันฉก มันกัดจนผมกลัวมัน แต่ความพยายามอยู่ที่ไหนความพยายามก็อยู่ที่นั่นดังสุภาษิต มันดุกว่าเดิม เวลามันออกจากกรงหากมันบินไปหาใครในบ้านผมคนนั้นต้องวิ่งหนีมัน ร้องอย่างเสียสติทุกที มีแต่ผมเท่านั้นที่กล้าเข้าหามันใช้ใจสื่อใจจนถึงกับเลือดสาด(มันกัด)เป็นแบบนี้ทุกวัน จนเวลาผ่านไป 5 วัน ..............
วันนี้ได้สูตรใหม่จากหลายๆท่านในwebนี้ เมล็ดทานตะวันพิชิตใจเจ้าตัวแสบหัวเหลืองของผม ด้วยเวลา 3 วินาทีต่อหนึ่งเมล็ด ขนาดเสือยังต้องสยบเพราะนายพรานฉันใด คอคกะเทลก็แพ้เมล็ดทานตะวันฉันนั้น
มันต้องยอมเชื่องเพราะผมมอมเมามันด้วยเม็ดทานตะวัน จนมันติดงอมแงมเลิกไม่ได้ ผมรักมันมากและมันก็รักผมมากพอๆกับเม็ดทานตะวันในมือผมเช่นกัน.... มันเกาะกรงร้องหาผมทุกครั้งที่เดินผ่านกรง แต่ความสุขเหล่านี้มีน้อยนัก........
ผมสังเกตุว่าทุกเช้าจะมีนกร้องแก็กๆเหมือนเจ้าแสบไม่มีผิด แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ จนเมื่อวานนี้ผมเอากรงเจ้าแสบมาที่ระเบียง เจ้าแสบก็ร้องแก็กๆรับทุกครั้งที่นกตัวนั้นร้อง ผมสงสัยเลยปั่นจักรยานพร้อมกรงนกอันเล็กตามหาที่มาของเสียง จนนกผมร้องดังขึ้นที่บ้านหลังหนึ่ง
นกในบ้านหลังนั้นมีเยอะมาก ผมมองเข้าไปเห็นนกหงษ์หยกอยู่ในกรงใหญ่เกือบ 20 ตัว มีนกหัวจุก 2 ตัว นกหัวขวานเชื่องๆ 1 ตัว นกเอี้ยงพูดเก่งอีก 2 ตัว และพระเอกตัวที่ 2 นกคอคกะเทลสีเดียวกับเจ้าแสบ เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้รั้วเจ้าแสบกับเจ้าตัวนั้นมันเห็นกันมันก็ร้องหากัน มันสองตัวต่างกระโดดไปมาเหมือนดีใจ ผมคิดว่าเจ้าแสบของผมเดิมมันเคยอยู่ที่นี่แน่ พอมันร้องหากันสักพักนกทั้งหมดก็ร้องกันทุกตัวดังมาก ผมไม่อยากคืนเจ้าแสบเลย แต่สายตาที่มันวิงวอนผมสิทำให้ผมตัดใจ กดกริ่ง..........
แล้วคนในบ้านก็ออกมา เป็นพี่ผู้หญิงใจดี ผมเลยบอกว่า " พี่ครับบ้านพี่มีนกหลุดมาหรือเปล่า" พี่ผู้หญิงพอเห็นเจ้าแสบเขาดีใจใหญ่เลยตะโตนเรียกแฟนเขา "พี่ๆเขาเอาลูกเรามาคืนแล้ว" "น้องจะคืนให้พี่จริงๆหรือ" ผมเงียบพร้อมมองที่เจ้าแสบ แล้วพี่ผู้ชายท่าทางใจดีก็วิ่งออกมาดูนก "ครับพี่...ผมคืนนกให้พี่ครับ" พี่ผู้ชาย " จริงเหรอ...ขอบคุณมากๆเลย"
แล้วเจ้าแสบของผมก็เข้าไปอยู่ในกรงกับเจ้าตัวนั้น มันเดินเข้าเองเหมือนคุ้นเคย ดี๊ด๊า...กินเม็ดทานตะวันใหญ่เลย และเล่นกับคู่ของมันอย่างสนุกสนาน แต่คู่ของมันผมเห็นแล้วเหมือนเป็นโรค คือเปลือกตามีเหมือนก้อนเนื้ออยู่และที่นิ้วเท้าดู บิดงอไม่ได้รูปมีเลือดเป็นลิ่มเหมือนเจ้าแสบครั้งแรก วิงวอนทุกท่านช่วยบอกวิธีรักษาเพื่อนเจ้าแสบด้วยครับ แล้ววันหลังผมจะไปถ่ายรูปมาให้ดู
ปล. ตอนผมกลับบ้านผมมีนกหงษ์หยกอยู่ในกรง 4 ตัว เพราะพี่เขาให้มาตอนนี้ผมมี เจ้าแสบคูณสี่แล้วครับ
วันนี้ตอนเช้าผมปั่นจักรยานผ่านบ้านหลังนั้น เจ้าแสบอยู่ในกรงมองผมแล้วร้องเรียกใหญ่เลย....ผมปั่นไปยิ้มไป....... นึกในใจทำไมมันจำผมได้ แล้วก็ถึงบางอ้อ.......ก็มันลูกผมนี่ครับ
|
