เมื่อสองปีก่อน.. เราได้ซื้อลูกแก้วแขกมาหนึ่งตัว.. ตั้งชื่อว่า น้องแอ๊ะ..
แอ๊ะ ติดเรามากๆ.. เช้าๆก็ร้องขออาหารเรียกได้ว่า ป้อนกันวันละสามสี่มื้อ.. วันเวลาผ่านไป แอ๊ะยิ่งโตขึ้นๆตอนแรกขนมันสีหม่นหมองมาก.. ปากก็ดำเหมือนนกเป็นโรค แต่เราก็รักมันมาก.. พาใส่บ่าเดิน พาเดินไปนั่งเล่นหน้าบ้านตลอด เราจะติดกันมากเวลาเรากลับมาบ้านจะร้องหาแอ๊ะเช่นกัน แอ๊ะก็จะดิ้นๆอยู่บนคอน.. รอให้เรามารับ แล้วเค้าก็จะเอาหน้ามาไซ้ๆเหมือนคิดถึงเราเหมือนกัน
แอ๊ะ.. ชอบกินน้ำแข็ง เวลาเรากินน้ำเค้าจะขอกินน้ำแข็ง กินไปเย็นไปแล้วก็สะบัดๆ เต็มหน้าเราเลย แอ๊ะเป็นนกที่ฉลาดมาก เราไม่เคยสอนมันพูดเลยแต่มันกลับเรียกชื่อเราได้เอง เบิร์ดจ๋า เบิร์ดจ๋า เบิร์ดจ๋า.. เรียกได้เยอะมาก
เรารักมันแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน.. รักมากๆๆ มันคือสิ่งที่แสนผูกพันในชีวิต เราชอบหอมแก้มมัน แม้มันจะแสนฉุน.. เราก็ชอบหอม (แม่บอก หอมไปได้ยังไงเหม็นจะตาย) ก็เรารักของเรานี่นา
แอ๊ะ ชอบมากเวลาเราพาเดินเล่นหน้าบ้าน เราจะเด็ดยอดกระถินกะลูกกระถินอ่อนให้แอ๊ะแทะเล่น แล้วแอ๊ะก็จะเรียกเบิร์ดจ๋าๆแทนคำขอบคุณ เวลานอนเราก็นอนด้วยกัน มีวันหนึ่งเราตื่นมาเจอแอ๊ะซน.. กัดปุ่มโทรศัพท์หายหมดเลย.. แอ๊ะ ทำหน้าใสซื่อเห็นแล้วตีไม่ลง
และแล้ว..วันสุดท้ายก็มาถึง..
วันนั้น.. เรามีธุระต้องออกไปนอกบ้าน.. ก่อนไปเราได้รับแอ๊ะมาใส่ไหล่แล้วก็หอม.. แล้วก็บอกว่า แอ๊ะ เดี๋ยวพี่ออกไปข้างนอกนะลูก เดี๊ยวค่ำๆพี่กลับบ้านนะ หนูอยู่บ้านอย่าซนนะลูก แล้ว.. เราก็รับแอ๊ะจากไหล่ไปวางไว้ที่คอน เราไม่เคยขังแอ๊ะ ไม่เคยตีโดยไร้เหตุผล.. ใครมาตีแอ๊ะเราก็ไม่ยอม.. ประมาณว่าถ้าจะตีแอ๊ะ ตีเราดีกว่า แล้วเราก็ออกจากบ้าน...
พอหัวค่ำเราก็กลับมาเรียกหา แอ๊ะ.. แอ๊ะ พี่กลับมาแล้วหนูอยู่ไหนลูก.. ที่คอนไม่มี...เอ๊ะอยู่ไหนนะ.. อยู่ห้องพี่เรารึเปล่า.. พอเดินขึ้นไปดูก็ไม่มี.. เราเดินหาทั่วบ้านยังไงก็ไม่เจอ.. จนที่สุดท้าย เราภาวนาอย่าให้เจอแอ๊ะเลยในที่ๆเราจะไปมองหาแอ๊ะ.. มันคือ.. บ่อเก็บน้ำในห้องน้ำ.. เรากลั้นใจมองลงไปในน้ำ.. แล้วสิ่งที่เราไม่อากจะคิดมันก็เกิดขึ้นจนได้.. แอ๊ะ.. ตกลงไปในน้ำแล้วจมน้ำ.. ไม่มีใครช่วยแอ๊ะได้เลย เพราะไม่มีใครอยู่ที่บ้านสักคน... เรา.. ยังไงดีล่ะ เราหัวใจสลายน้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย.. รีบอุ้มแอ๊ะขึ้นมาจากน้ำ เอาผ้าเช็ดตัวเช็ดตัวแอ๊ะเบาๆ.. แล้วบอกแอ๊ะว่า แอ๊ะ.. พี่ขอโทษ พี่ไม่น่าจะออกไปข้างนอก พี่น่าจะอยู่กับหนู.. ถ้าพี่อยู่กับหนู.. อยู่กับหนูไม่ออกไปไหนหนูคงไม่จากพี่ไป พี่ขอโทษ.. พี่เสียใจ ..
ระหว่างที่เราเช็ดน้ำจากตัวแอ๊ะ.. เราร้องไห้จนไม่เห็นอะไรเลย..ในใจเฝ้าแต่คิด.. ถึงตอนที่แอ๊ะตกไปในน้ำ.. แอ๊ะคงร้องสุดเสียงอยากให้เราช่วย.. แต่เราคิดแล้วน้ำตาเราก็ไหลออกมาอีกแล้ว.. เราอยากจะย้อนเวลากลับไปเหลือเกิน.. เราจะไม่ออกไปไหนจากบ้าน จะอยู่กับแอ๊ะทั้งวัน.. พาแอ๊ะไปเดินเล่นมองฟ้า กินกระถิน แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย เราเสียแอ๊ะไปแล้ว.. และไม่มีวันที่จะได้แอ๊ะกลับมา..
เราต้องทำใจยอมรับความจริง..ว่าแอ๊ะ ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว.. ตลอดเวลาที่กอดศพแอ๊ะ เราบอกรักแอ๊ะนับร้อยครั้ง.. พี่รักหนู พี่รักหนูนะ.. หนูหลับเถอะนะ.. พี่รู้ว่าหนูรักพี่ พี่ก็รักหนู.. ถึงแม้แอ๊ะจะไม่อยู่กับพี่แล้ว.. แต่พี่ก็แน่ใจว่าแอ๊ะรู้ ว่าพี่รักแอ๊ะมากขนาดไหน.. และเราก็จูบลาแอ๊ะเป็นครั้งสุดท้าย.. แล้วก็ให้พ่อฝังไว้ใต้ต้นมะลิหน้าบ้าน..
จนถึงวันนี้.... แม้ว่าจะเสียแอ๊ะไป 6เดือนแล้ว... แต่หัวใจเราก็ยังคิดถึงแอ๊ะ.. รักแอ๊ะ.. และเรามั่นใจว่าแอ๊ะจะอยู่ในความทรงจำที่แสนดีของเรา.. ตลอดไป
|
